Salaam alykum!

Het verhaal hield de vorige keer op na de geweldige trip naar Siwa! Daarna moest ik 3 dagen werken, dus dat werd weer even wat anders. Fris en fruitig ging ik maandag aan de slag met mijn les Engels, dat ging prima. Toen werd het dinsdag en zou ik de kids computerlessen moeten geven. Maar dat gaat eigenlijk niet, omdat ik niets uit kan leggen hoe het werkt, behalve met een tolk erbij. En dat werkt niet goed, vind ik zelf en dus ik wou met ze knutselen en dat heb ik toen ook gedaan.Na deze les kwamen mijn collega's met het geweldige nieuws dat de kinderen toetsen hebben in mei (dat wist ik al) en dat mijn klassen daardoor gereduceerd moeten worden. Op dat moment was er sprake van nog maar 1 keer per week, op maandag, maar inmiddels is dat nog minder geworden, namelijknog maar 1 keer, volgende week maandag!! Oke. Behoorlijk vervelend dus. Wat doe ik de rest van de tijd? Nouja, we kunnen wel wat voor je verzinnen... Dus werk ik in mei aan de website. Vandaag ben ik er mee begonnen enik hebal een plan van aanpak. Nounog zien hoeveel ik in mijn tijd hier kan verwezelijken.

Verder ben ik dinsdag uit eten geweest met vrienden van een collega van me. Ze had me uitgenodigd, vet lief! Het werd Indiaas - heb ik volgens mij nog nooit eerder gegeten - en de gerechten deelden we gewoon met elkaar. Een gezellige avond, niet geweldig -want het was een groep die elkaar al goed ken de en daar kom je dan als vreemdeling tussen zitten -maar het was wel gewoon leuk

Woensdag had ik nog stage, ook weer geknutseld... En donderdag ben ik naar het Egyptisch museum geweest! Ontzettend groot, maar zeker de moeite waard. Met name de schatten van Toetankamon zijn zo mooi! Voor de mummies moest je extra betalen en dat heb ik dan ook gedaan -in het kader van als je er toch bent-, maar ik vond het eigenlijk achteraf zonde van mijn geld... Meer dan ongeveer15 oude mensen (oke ze waren wel HEEL oud) gewikkeld in oude doeken was het ook niet. Daar betaal je dan het dubbele in vergelijking met de entrée voor... Beetje vreemd.

Donderdagavond begon het eerste afscheidsfeestje voor mijn huisgenoot Ernest en was een avond metsterke drank. En, ik weet niet wat het is, maar mijn maag kan dat gewoon niet hebben.Deze conclusie heb ik al eerder getrokken, maar werd nu nog eens bevestigd. Geloof me; de drank werd gemixed en ik heb echt niet veel gedronken, maar mijn maag kan wijn en bier beter hebben dan sterke drank. De avond voelde ik mij prima, maar de volgende dag... Vrijdag ging ik namelijk met vier egyptische AIESECers (waaronder mijn contactpersoon Nada) naar de Citadel. Ze kwamen mij al vroeg halen en hadden nog wat eten voor me gehaald. Ik kon dit uit beleefdheid niet weigeren, maar mijn maag vond het te veel worden. Sterke drank, onbekend eten en dan ook nog de Egyptische rijstijl; dat kon hij niet hebben. Ik heb ze laten stoppen langs de weg en de rest kan je wel raden... Ik geneerde me kapot. Vooral omdat zij (de vier Egyptenaren in de auto) waarschijnlijk zelden of nooitdrinken en leg dan maar eens uit waardoor je je zo rot voelt...

Maargoed, met een lege maag naar de Citadel ging prima en het was prachtig! De citadel bestaat voornamelijk uit een gigantische moskee (de Mohammed Ali moskee - niet vernoemd naar de bokser ) en die is dan ook zeker de moeite waard om even binnen te lopen! Daarna zijn we nog naar Al Azhar Park geweest. Het enige park van formaat hier in Cairo. Het is neergezet in 2005 op een ernorme vuilnisbelt. Ze vertelden mij dat de regering hiermee het signaal af wilde geven dat je zelfs van de lelijkste plekken ter wereld iets moois kan maken ofzo... Nou, ik moet zeggen, dat is ze wel gelukt! Het is een ontzettend fijne omgeving met allemaal groen, watertjes en gelukkige mensen. Het is ontzettend fijn om even door het park te lopen en de hectiek van Cairo achter je te laten. Op de foto is te zien met welk mooi uitzicht ik lekker heb gegeten.

's avonds afscheidsfeestje 2 voor Ernest. We gingen naar zijn favoriete uitgaansgelegenheid, maar helaas pindakaas, was daar die avond en helemaal niets aan! Dus na een tijdje daar geweest te zijn (ja we hadden toch entree betaald), zijn we bij iemand thuis maar gaan zitten. Dit vond ik ook niet heel boeiend, haha, en ikben vroeg naar huis gegaan.

Die dag erna heb ik zeer weinig gedaan, wat gewassen en dat soort dingen. En 's avonds was afscheidsfeestje 3. Tja hij is hier toch een jaar geweest, dus heel veel mensen hadden een behoorlijke band met hem ontwikkeld... Zondagochtend vroeg is hij vertrokken naar Spanje en toen waren we dus nog maar met z'n drieen. Maar gisteravond is, nadat ik de hele dag beetje bezig ben geweest met schoonmaken en verhuizen, het Poolse meisje bij ons ingetrokken. Martina heet ze en het is een beetje wennen, maar volgens mij is ze wel een heel lief en oprecht meisje. Ik deel nu met haar een kamer.

Dit was het weer even voor nu. Ik heb voor dit weekend nog geen specifieke plannen, maar voor die week daarna wel want... Mark komt mij vergezellen in Egypte! Hij komt in de nacht van dinsdag op woensdag en vertrekt een week later. Ik heb er echt super veel zin in om hem weer te zien en hem hier alles te laten zien!

Ohja, nog een leuk verhaal! Ik vertelde mijn collega's hier dat ik een vriend had in Nederland en de eerste vraag van hun kant was wanneer we gingen trouwen..! Ik heb maar geantwoord dat de datum nog niet gepland is... Het is soms zo raar om te ervarenhoe culturen van elkaar verschillen, maar dat ze dan ook de verwachting hebben dat jij hetzelfde leven leeft als zij leven wanneer ze 21 zijn. Mijn contactpersoon van AIESEC hier, Nada, gaat waarschijnlijk ook snel trouwen en zij is 22. Helaas is het niet gemakkelijk om deze grote cultuurverschillen aan iedereen uit te leggenenkan je soms maar beter het antwoord geven wat mensen willen horen zonder heftige discussie te krijgen. Dit doe ik met name bij taxicauffeurs en ook alleen als ze er naar vragen, maar dat komt hier op neer; Ben je een Moslim of Christelijk? Ik ben Christelijk. Ben je getrouwd? Ja. Heb je kinderen? Nee. - Dat kinderen gaat me toch echt TE ver om te bevestigen

En 'niets zijn' kennen ze hier niet.Maargoed, ze hebben hier meer respect voor getrouwde vrouwen, dus soms is het maar beter om te zeggen dat je getrouwd bent. Dan wordt je alsWesters blondmeisje in ieder geval nietlastig gevallen.Mijn huisgenootje Livia zegt dat dat komt doordat als je hier in Egypte getrouwd bent, je naar veel regels moet leven en bijkbaar een goede vrouw bent.Fijn he?

Nou, doegdoeg iedereen! Over een maandje en een dag zit ik alweer thuis...

xxx vanuit mijn stage adres in Moqattam!

(Voordeel van werken aan de website is wel dat lekker veel op internet kan zitten, hihi)